azyl.damian@gmail.com

azyl.biegacza

Azyl-Biegacza.pl

Miejsce dla Ciebie

Cyrki i karnawały

 

Przez lata różne pojedynki „człowiek kontra koń” były częścią cyrków i karnawałów: biegi na krótkie dystanse lub zawody siłowe. P.T. Barnum, cieszący się sławą cyrk, wystawiał człowieka przeciwko koniom. Biegi wokół cyrku były oczywiście ustawiane po publikę i dżokej musiał w odpowiednich momentach zwalniać konia, żeby zwycięzcą pod koniec wyścigów stawał się człowiek, co wzbudzało niezwykłe emocje wśród widowni.

 

W 1936 roku w Hawanie na Kubie mistrz olimpijski Jesse Owens (1913-1980) pobiegł z koniem w biegu na 100 jardów. Cóż, właściwie koń musiał przebiec 140 jardów, a Owens zaledwie 100, przez co Owens pobiegł w 9,9 sekundy i wygrał z zapasem 15-20 jardów. To był jego pierwszy wyścig, dzięki któremu mógł otrzymać wynagrodzenie. Skomentował: „Ludzie mówili, że to poniżające dla mistrza olimpijskiego bieganie z koniem, ale co miałem zrobić? Mam cztery złote medale, ale nie możesz zjeść czterech złotych medali ”.

 

https://www.youtube.com/watch?v=IlfCLnxtew8 - możecie zobaczyć pojedynek Owens vs koń

 

Wydarzenie 1943 w południowo-wschodnim Utah

 

Debata na temat tego kto jest lepiej przystosowany do biegania człowiek czy koń, zaostrzyła się w wiejskim stanie Utah w 1943 r. „Przez lata spór o to, czy człowiek może pokonać konia na dłuższym dystansie zaostrzał się w sklepie wielobranżowym Douglasa Galbraitha w Blanding w stanie Utah i wokół niego. Galbraith (1893-1988) stanął w obronie większej wytrzymałości człowieka, ale wielu hodowców opowiadało się za koniem. Wydarzenie „człowiek kontra koń”, które według nich było pierwszym tego rodzaju w kraju, zostało zorganizowane i postawiono zakłady na setki dolarów. Leland Shumway (wiek 27) (1915-2000) górnik, został wybrany na biegacza, a koń o imieniu „Zebs” miał być jego przeciwnikiem. Zawody trwały 24 godziny i odbywały się w ustalonym czasie na wiejskiej autostradzie między Blanding i Bluff w stanie Utah. Opisywano trasę jako „samotną drogę biegnącą przez fantastyczny kraj, poprzecinany kanionami i usianą szałwią, prawie niezamieszkaną. Jego spadki i zakręty w drodze do granicy z Arizoną są tak wyraźne, że w przewodnikach określa się je jako ostatnią drogę przygód Amerykanów”. Zawodnicy biegali tam i z powrotem na 26-milowym odcinku drogi, próbując pokonać jak najwięcej mil w ciągu 24 godzin.

 

Wkrótce po starcie Zebs wyprzedził Shumwaya, który nie odbył żadnego specjalnego treningu na ten wyścig. Zebs pokonał pierwsze okrążenie 52 mil z powrotem do Blanding w mniej niż siedem godzin. Biedny Shumway wciąż znajdował się w pobliżu Bluff około 40 kilometrów za nim. Po łącznie 15,5 godzinach, gdy Shumway zbliżał się do Blanding, Zebs dogonił go, osiągając 104 mile. Shumway jadł i odpoczywał w Blanding, a potem kontynuował bieg. Sześć mil później jego nogi były tak sztywne, że musiał się zatrzymać na dłuższy odpoczynek. Doszła do niego wiadomość, że Zebs również ma problemy i jest bliski upadku. To zmotywowało Shumwaya wysiłku. Ale Zebs wyzdrowiał, dotarł do Bluff po raz trzeci i nie zatrzymywał się. Shumway zrezygnował po 20 godzinach, pokonując zaledwie 60 mil. Zebs pokonał 140 mil w 24 godziny. Nie ma informacji, czy koń zawsze miał na sobie jeźdźca.

 

To wydarzenie tak naprawdę nie rozstrzygnęło debaty. Ludzie w Blanding wskazywali, że gdyby Shumway trenował do wyścigu, mógłby biec dalej i prawdopodobnie mógłby wygrać.

Crazy Horse

 

W 1947 roku Oregon zainteresował się wydarzeniami Man vs. Horse. Najpierw była to szeroko nagłośniona wojna przeciągania liny w Waterloo, na południe od Salem. Koń wygrał w około 30 sekund. W 1949 roku w Lebanon Meadows Paul Smith z Portland (64 lata) rzucił wyzwanie koniowi, który mógł tylko chodzić na 75 mil na owalnym torze o długości pół mili. Smith ukończył słynny wyścig Bunion Derby (międzykontynentalny) w 1928 roku na 17. miejscu. Wczesnym rankiem zawodnicy stali w zimnym, silnym wietrze o prędkości 15 mil na godzinę. Smith zawsze jadł, idąc i po prostu zatrzymywał się od czasu do czasu na łyk lodowatej wody, cytrynowego napoju gazowanego lub gorącej kawy. Koń został dwukrotnie zdjęty z toru na owies. Ale w ciągu dnia koń średnio o jedną milę na godzinę był lepszy i osiągnął 75 mil o 14:40. Smith osiągnął w tym czasie 61 mil. Powiedział: „Na trasie stu mil, wiem, że mógłbym przeżyć każdego konia. Chciałbym zabrać go na dłuższy test ”.

 

Wyścig Człowiek kontra Koń w Utah w 1957 roku na 157 mil

 

W 1957 roku kraj zwrócił się ku wiejskiemu Utah, by „zmierzyć wytrzymałość z szybkością”, a ludzi z końmi. Zawody w 1957 roku rozegrały się między dwoma mężczyznami i dwoma końmi z centrum Salt Lake City do wiejskiego ranczersko-naftowego miasta Roosevelt we wschodnim Utah, w odległości około 157 mil. Kurs prowadził na południe, w górę Provo Canyon do Heber City, a następnie autostradą 40 do Roosevelt.

 

Biegacze wybrani do tego wyścigu byli elitarnymi biegaczami długodystansowymi z college'u w zespole torowym Brigham Young University (BYU). Byli to Albert Ray (24 lata) z St. Albans w stanie Nowy Jork i Terry Jensen (18 lat) z Idaho Falls w stanie Idaho. Ray był pewny siebie. „Myślę, że ich pokonamy. Asfalt pokona konie”.

 

Trener BYU, Clarence Robison (1923-2006), który prowadził tor BYU w 1948 roku i pojechał na igrzyska olimpijskie w Londynie w tym samym roku, przewidział, że jego biegacze zwyciężą w ciągu 30-36 godzin. Powiedział, że gdyby kurs był krótszy niż 75 mil, koń prawdopodobnie mógłby wygrać, ale poza tym przewaga dotyczy ludzi, którzy mają większe zdolności regeneracyjne. Zwrócił również uwagę, że biegacze mogą jeść i pić w biegu.

 

Jeźdźcami byli Roy Hatch (71 lat) (1881-1959) farmer i Ray Hall (18 lat) (1939-1988), pracownik naftowy, obaj z Roosevelta. Hatch dosiadał 6-letniego konia pełnej krwi. Hall jechał małym 11-letnim dzikim mustangiem, którego złapał dwa lata wcześniej i trenował do wyścigu.

 

Wyścig był sponsorowany przez Roosevelt Bullberry Boys Booster Club i był częścią obchodów „Dni 1906” z okazji otwarcia pobliskiego rezerwatu Indian Ute-Ouray i zasiedlenia Roosevelt w stanie Utah. Zarząd klubu skontaktował się z wieloma stacjami telewizyjnymi i radiowymi w sprawie wydarzenia, umieszczając małe miasteczko Roosevelt na mapie kraju. Historie zostały opublikowane aż do Wenezueli i Panamy.

 

Wyścig rozpoczął się na South Temple Street w centrum Salt Lake City w pobliżu pomnika Brighama Younga 15 listopada 1957 r. Zawodnicy najpierw paradowali przez centrum miasta przez pięć przecznic, gdzie burmistrz przeciął wstęgę, a szeryf oficjalnie wystrzelił z broni rozpoczynając wyścig. Padał lekki śnieg, a podczas wyścigu prognozowano śnieżną pogodę.

 

Zakłady były częścią wydarzenia. Mając jednego dolara, można przewidzieć zwycięski czas z nadzieją na wygranie obligacji oszczędnościowych w wysokości 500 USD. Zyski poszły na nową arenę rodeo dla Roosevelta.

 

Po około dwóch godzinach znaleźli się w pobliskim Sandy. Biegacze wyprzedzali konie o około 1,5 mili. Profesor BYU z wydziału edukacji zdrowotnej wykonał testy na biegaczach podczas wyścigu, w tym elektrokardiogramy, badania krwi i moczu. Powiedział: „Nieczęsto mamy okazję badać funkcje ciała mężczyzny, który przebiegł 100 mil”.

 

Tej nocy biegacz Jensen wypadł na dystansie około 55 mil wzdłuż zbiornika Deer Creek w górę Provo Canyon z powodu napiętego ścięgna nogi. Drugi biegacz, Ray, spał około 2,5 godziny wczesnym rankiem na około 70 milach w Heber City i był w doskonałej kondycji. Konie prowadziły i były ponownie podkuwane. Jeśli chodzi o ludzkie buty, Ray próbował różnych butów, aby pomóc stopom. Jedna para to buty używane przez maratończyków z cienkimi podeszwami, ale z „pofałdowanymi gumowymi” wypustkami. Ten typ buta został opracowany dla spadochroniarzy, aby „zmniejszyć wstrząs spowodowany uderzeniem o ziemię”.

 

Ray osiągnął granicę 100 mil w około 35 godzin. Trener Robison biegał obok niego czasami podczas drugiej nocy. Na około 110 mili Ray odpoczywał przez 90 minut w Current Creek, ale wkrótce potem zrezygnował z wyścigu, ponieważ utykał na spuchniętych kostkach. Był wyraźnie niedoświadczony na ultradystansach. Powiedział: „Dogoniłem konie w Current Creek i czułem się dobrze, z wyjątkiem moich stóp i kostek. Byłem zmuszony zakończyć bieg, ponieważ lekarze obawiali się, że w nogach zacznie się pojawiać zakażenie krwi ”. Ray został później zabrany do szpitala w Roosevelt, a następnie przeniesiony do ośrodka zdrowia BYU i leczony z powodu obrzęku kostek. Ray powiedział: „Wrócę ponownie”.

 

Dwa konie, na których jeździli Hatch i Hall, jechali razem, w końcu pokłusowali główną ulicą w Roosevelt i złamali wstęgę rozciągającą się w poprzek skrzyżowania przy okrzykach ponad 6000 ludzi. Skończyli w bardzo wolnym czasie 57:15. Ich rzeczywisty czas jazdy wynosił 32:15. Czasami konie były tak wyczerpane, że odmawiały jedzenia.

 

Kilka miesięcy później, w 1958 roku, artykuł redakcyjny z Utah był krytyczny wobec wyścigu i planów kolejnego w tymże roku. „Wyścig człowiek kontra koń to niezły chwyt reklamowy. Jednak nad Salt Lake do Roosevelt niewiele to udowadnia - poza tym, że zarówno koń, jak i człowiek kuleją, waląc po brukowanych drogach ”.

Człowiek kontra koń - 2

29 kwietnia 2021