azyl.damian@gmail.com

azyl.biegacza

Azyl-Biegacza.pl

Miejsce dla Ciebie

Kobiecy stumilowiec

 

Jeden z pierwszych, opisanych biegów na 100 mil miał miejsce w 1867 roku. The New York Herald napisał, że osiem kobiet Tarahumara uczestniczyło w zawodach na trasie około 100 mil. Rywalizacja była pomiędzy dwoma  wioskami Bocoyna i Sisoguichi. Każda wioska wystawiła po cztery swoje najlepsze zawodniczki. Trasa biegła wzdłuż gór między dwiema wioskami. Zawodniczki musiały pokonać pętle około 14 razy. Aby czuwać nad uczciwością konkurencji rozstawiono strażników na całej trasie. Tłumy z wielu innych wiosek przybyły obserwować wydarzenie.

 

Po pierwszym okrążeniu w czołówce zostało pięć kobiet, które zatrzymywały się tylko, aby napić się wody lub zjeść pinoli(prosty kleik z prażonej kukurydzy, mielonej i słodzonej cukrem). Po około 92 milach zostały już tylko 3 najdzielniejsze zawodniczki. Ostatecznie kobieta z Sisoguichi nie wytrzymałą tempa i na metę razem wbiegły zwyciężczynie z Bocoyna i nagrodzone zostały „najdzikszymi okrzykami radości mieszkańców ze swojej wioski. Jedna z kobiet urodziła 10 dni przed biegiem. Przed biegiem nastąpiło wiele zakładów w związku z czym wymieniano między sobą konie, bydło, owce, świnie, kozy i inne przedmioty. To był prawdopodobnie pierwszy znany wyścig na 100 mil w górach, który miał miejsce 110 lat przed osławionym Western States.

 

Coroczny bieg na 140 mil

 

Tarahumara co roku w listopadzie organizowali bieg na 140 mil w wiosce Sisoguichi. Cały dystans tworzyło osiem pętli po 17,5 mili. W 1905 roku, kilku biegaczy ukończyło go w 30 godzin. Trzeba jednak zauważyć, że nie polegał on tylko na biegu. Zgodnie z opisem: „Po jednej stronie było czterech biegaczy, a każdy z nich musiał zabrać ze sobą drewnianą piłkę, którą trzeba było kopać po ziemi przed sobą przez cały dystans bez pomagania sobie rękoma.”

 

Jeden z obserwatorów mówi: „Wyścig pieszy wśród Indian Tarahumara to najbardziej malownicza scena, zwłaszcza po zmroku, kiedy to rozświetlają drogę płonicę pochodnie niesione przez przyjaciół biegaczy, którzy nieustannie biegną i są jedynymi milczącymi ludźmi w podekscytowanym tłumie. Jak w tym dziwnym świetle mężczyźni potrafią trzymać piłkę na widoku, pozostaje tajemnicą. Można by pomyśleć, że tak mały przedmiot zgubiłby się w migoczącym świetle pochodni, ale Tarahumara mają cudowne oczy i cudowne mięśnie i jakoś piłka przetrwa wszelkie niebezpieczeństwa i jest na mecie”.

 

Bieg górski na 100 mil

 

W 1906 roku Amerykańcy budowniczy wydobywczej drogi do wioski Tarahumara Bocoyna byli pod wrażaniem wytrzymałości tubylców. Robotnicy obstawiali duże sumy pieniędzy na biegi długodystansowe.

 

Historyczny bieg miał miejsce od Bocoyna do Minaca i z powrotem, co dawało około 11 mil przez ciężkie górskie trasy. Amerykański dziennikarz William Demming Hornaday był obecny na wyścigu i poinformował, że Amerykanie zebrali 100 dolarów dla zwycięzcy. To wywołało duże zainteresowanie wśród Tarahumara i na radzie członków wybrano do wyścigu dwóch najszybszych biegaczy o dużej wytrzymałości. Zakłady zostały złożone zarówno przez Amerykanów, jak i przez Tarahumara.

 

Dwóch Tarahumara ścigało się po trudnej górskiej trasie, a zwycięzca pokonał około 110 mil w 16 godzin. Amerykańscy czytelnicy zastanawiali się, jak te nowo odkryte plemiona mogą być „super-ludzkimi” biegaczami. W tamtym czasie mówiono, że Tarahumara mają dużą pojemnością płuc i że „dostosowują swoje ruchy do długiego kłusa, która zwykłym obserwatorom wydaje się powolny. Mają zdolność szybkiego odzyskiwania sił.”

 

Tarahumara - Cz. 2

16 lutego 2021