azyl.damian@gmail.com

azyl.biegacza

Azyl-Biegacza.pl

Miejsce dla Ciebie

Bieg z Meksyku do granicy z Teksasem

 

W 1948 r. Zaplanowano wyścig na 230 mil Tarahumara, który miał odbyć się z Chihuahua w Meksyku do El Paso w Teksasie na 14. corocznym karnawale Southwestern Sun Carnival. Wyścig został zorganizowany przez antropologa dr Roberta Mowry Zingga (1900-1957) z El Paso, który przez rok mieszkał z Tarahumara, stając się światowym autorytetem plemienia.

Po 45 godzinach 35-letni Tarahumara Pedro Paseno przyniósł tlącą się pochodnię do El Paso. Przebiegł przez międzynarodowy most z Juarez i wręczył pochodnię burmistrzowi El Paso, Don Ponderowi, na placu miejskim. Burmistrz następnie zapalił urnę, aby oznaczyć otwarcie Karnawału Słońca. Komentarz Paseno na mecie brzmiał: „Bolą mnie stopy”.

 

„Indianie biegają specyficznym krokiem, niosąc rozwidlone tyczki dla częściowego wsparcia. Jedynym pożywieniem podczas podróży był gęsty, mleczny napój kukurydziany, przewożony w samochodzie towarzyszącym. Kiedy maleńka grupa zatrzymała się, by odpocząć, jej członkowie stali opierając się na patykach."

 

Do 1960 roku biegacze Tarahumara zniknęli z publicznych zawodów biegowych. Przeważnie walczyli o życie. Przez lata opublikowano wiele artykułów na temat ich ubóstwa, głodu, wysokiej śmiertelności niemowląt i braku wykształcenia. Wielu starało się pomóc.

 

Popularnym mitem jest to, że Tarahumara przebiegł maraton na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku w 1968 roku i wypadli słabo, tak jak podczas igrzysk w 1928 roku. Ale te relacje opowiadają historię z 1928 roku tak, jakby wydarzyło się to w 1968 roku. Podobno meksykańscy urzędnicy próbowali zmusić Tarahumara do biegu w 1968 roku, ale Ci odmówili.

 

Jak oni to robią?

 

Około 1975 roku dr Alexander Leaf (1920-2012) z Massachusetts General Hospital, który badał stosowanie diety i ćwiczeń fizycznych w zapobieganiu chorobom serca, udał się do Tarahumara, aby uczyć się z pierwszej ręki. Był świadkiem wyścigu kobiet na mniej niż 100 mil. Dzieci poszły dalej, kibicując swoim matkom. „Ale młodzież mogła nadążyć tylko na około 10 mil”. Chciał poznać pracę ich serca, więc wciągnął stacjonarną maszynę rowerową w góry. Ale nie mógł nauczyć Tarahumary, jak pedałować. Próbował przyklejać ich stopy do maszyny, ale to ich odstraszyło.

 

Na podstawie swoich badań Tarhumary dr Dale Groom z University of Oklahoma stwierdził około 1977 r.: „Nigdy nie ma dowodów na niewydolność serca lub układu oddechowego, a śmierć z powodu powikłań sercowych lub krążeniowych nie jest znana”. Uważał, że geny odgrywają ważną rolę, ale same geny nie mogą odpowiadać za wytrzymałość Tarahumary. „Kondycjonowanie przez całe życie niewątpliwie w fenomenalny sposób zwiększa wydolność układu sercowo-naczyniowego”.

 

Bieganie w latach 90

 

Dopiero na początku lat 90. Tarahumara powrócili do rywalizacji w Ameryce. Historia opowiedziana w Born to Run w końcu przyniosła wielki światowy honor i szacunek tym niesamowitym ultramaratończykom. Jednak w Born to Run pominięto wiele ważnych szczegółów. 

 

Rick Fisher, przewodnik dzikiej przyrody z Tucson w Arizonie i promotor Tarahumary, sprowadził kilku biegaczy do Stanów Zjednoczonych, aby w 1992 roku rywalizować w wyścigach. Zawiedli na Leadville 100, nie rozumiejąc procedur wyścigu i przegrali w połowie drogi.

 

Ross Zimmerman i Gene Joseph współrządzili Tucson Trail Runners (TTR). Po słabych wynikach Tarahumary w 1992 roku, Fisher zapytał, czy TTR pomógłby trenować biegaczy Tarahumary, przygotowujących się do wyścigów w 1993 roku. Zimmerman dużo z nimi biegał na szlakach i wyścigach w pobliżu Tucson. Zimmerman uznał ich za „całkiem normalnych facetów, którzy opowiadali wiele dowcipów. Są dobroduszni i łatwo się uśmiechają. Są ostrożni i delikatni, ale także odważni i twardzi”. Kilku mężczyzn Tarahumara biegło w 1993 Tucson Marathon i kilka kobiet Tarahumara w półmaratonie. Zimmerman prowadził jednego z biegaczy podczas Leadville 100 w 1993 roku, a Tarahumara odnieśli sukces i wygrali w tym samym roku.

 

Fisher wprowadził również biegaczy Tarahumary na 1995 Wasatch Front 100 bez przechodzenia przez standardowy proces rejestracji. W końcu spodziewał się, że dyrektor wyścigu po prostu pozwoli im biegać. Fisher opublikował nawet artykuł w lokalnej gazecie w Utah i dostarczył informacje NBC Nightly News, ogłaszając, że będą konkurować, być może po to, aby wywrzeć presję na wyścig, aby pozwolić im startować. Wyścig trzymał się zasad i ogłoszono na spotkaniu przed wyścigiem, że wymagana jest rejestracja, "biegacze-bandyci" nie będą w oficjalnych wynikach i zostaną wykluczeni z wyścigu do końca życia. Czterech biegaczy Tarahumara nadal pobiegło jako "bandyci", a dwóch nieoficjalnie pobiło dotychczasowy rekord toru.

 

Fisher był bardzo krytyczny wobec amerykańskiej społeczności ultrasów i jej dyrektorów prasowych za złe traktowanie Tarahumary. Fisher uraził wielu członków społeczności i twierdził, że wielu ultramaratończyków obraziło Tarahumarę. Niemniej jednak Fisher zasługuje na wielkie uznanie za to, że dał Tarahumarze możliwość biegania z niesamowitymi sportowcami z innej kultury.

 

W latach 1992-98 około 35 Tarahumara zgłosiło się do ośmiu ultrabiegów w Ameryce. Większość z nich znalazła się w pierwszej dziesiątce i były cztery bezpośrednie zwycięstwa z dwoma rekordami tras. Oprócz 100-milowych w Leadville i Wasatch, wystartowali w 1995 Western States 100 i 1997 Angeles Crest 100.

 

Podsumowanie

 

Tarahumara wywarli największy wpływ w latach dwudziestych XX wieku, kiedy po raz pierwszy zademonstrowali światu swoje umiejętności biegowe. W latach dwudziestych zawodnicy Tarahumara odegrali kluczową rolę w rosnącej globalnej fascynacji rekordami wytrzymałościowymi. Związek między współczesnymi drogami a starożytnymi tradycjami biegania był znaczący. Pół wieku później legendy o Tarahumarach posłużyły jako źródło inspiracji dla powstania tras ultradystansowych w krajobrazach południowo-zachodniej Ameryki.

 

Dla mnie osobiście Tarahumara stanowią przykład, że po prostu można. Wiadomo, że środowisko, w którym się wychowujemy ma na nas ogromny wpływ, ale w kulturze zachodniej uważam, że mamy możliwości, żeby możliwie najbardziej przygotować się do realizacji swoich celów i je zrealizować. Lubię czytać o ludziach, którym się udaje i z pewnością będę kontynuował serię historyczną. 

 

Mam nadzieję, że Wam się podoba i jest może coś o czym szczególnie chcielibyście przeczytać. Czekam na informację!!!

 

 

Tarahumara - Zakończenie

09 kwietnia 2021